Remember our silly pics with our faces painted with colours of our national flags? I do. I also do remember Poland vs Germany excitement. But my point is...

Euro 2012 is going to start in less than 2 months and I thought it would be really nice to have these our special celebrations back. What do you think?

It's going to be unique experience to me (and probably to some of my fellow-citiziens too) because this time the championships take place in Poland and Ukraine.

I'm going to be in one of the host cities for the time of tournament, so hopefully I'll get to feel the atmosphere and spirits of the event.

Anyway, Happy New Year to everyone!

After going through loads and loads of galleries with Ryan Ross and Brendon Urie and probably Pete Wentz too (oh, remember craziness over Scene Queens?), I realised how cool people are here. I started commenting, I started talking to some Buzzneters. But still... I didn't have original content on my profile - I think I didn't have ANYTHING on my profile back then (maybe some silly photos of myself and my friends).

In summer '07, my friend - Emilia - got interested in photography. Once we took a walk together and she told me all about it, took a couple of pictures of me and we agreed to see each other on some weekend to have a walk to the forest and to take some photos. I begged my little brother to lend me his "poor" camera. And here we go, after this little trip to the woods I also got interested in photography! I took my brother's camera for EVER (which was like... a year or less). And then my journey with photography and Buzznet began. Photo assignments, new cameras, new ideas, photos of the day.

I was inspired to take better and better pictures by a lot of people here. Most of them is gone from here now. I remember this crazy talented girl, her name was Amanda - I was so in love with her photography. If someone here knows what she's been up to now or where I can find her pictures - tell me, I'd love to know. And there was also Ola Bodurka, Molly Joy and Natalie Gray... Amazing photographers.

And most importantly - I've met a lot of gorgeous people here - Some of them I've met in real life (even more than once! yes, I'm talking about Ruda - who will always be Lucy for me - and Sugarpunk; and only once - Adani), some of them unfortunetaly not. I'm not going to count everyone, but it doesn't change anything - I love you all.

This was the first (pathetic) picture I'd posted here.

And this was one of the first pictures I'd taken during my first "photography meeting" with Emilia.

Reblogged from Vladimir

heysammy:

Reblog if you are a hunter, angel, demon, human, monster or Chevrolet.

Imported from When life gives you lemons, make a damn fine pie.

Nighty night.

My 14-year-old self stayed dormant until the very few days before the show and woke up with full strength when I put my foot on the Legia Warszawa Stadium’s lawn. (My first thought? It would be totally awesome to watch some “Real Madrid versus Polish team” match there.)

Waking up at 8 in the morning, I didn’t expect that that day would be so lucky. Having experience from Coke Live Music Festival in my mind, I was thinking about OWF rather cautiously. You cannot expect all the best things, when your arrival to the right place is supposed to be a few minutes before gate’s opening. And the vision of Orange Circle separating us (with several meters) from the stage didn’t appear to be so colorful either. Oh, we were so wrong.

When we arrived to the stadium, we were flooded with the wave of media, policemen and MCR’s fans. All of them (I mean fans) were dressed incredibly amazing, holding “NA” signs proudly in their hands. I could feel their positive energy immediately. The spider on my back didn’t feel lonely anymore. In the beginning we complained a little bit about festival’s organization – about lack of toi-toi (or regular toilets) and information about different gates’ locations. The first ridiculous thing which happened that day was „hole” in the fence/railing -we could have slip through that hole very easily (although I’m not sure if the horde of security wouldn’t have charged us down), but since we are polite and well-mannered ladies, we got back to the queue in front of the gates (actually, I wouldn’t call that huge, cramped mass “a queue”) and we butted in/crowded in impolitely. No one complained, we could still feel the positive atmosphere around. Back to the ‘organization” issues, I’ve never seen so many useless safety steps during music festivals before… (or I haven’t seen enough in my life – that’s more probable). Checking whether tickets are original – first stop, wristbands (divided in three freaking groups and from what I’ve heard some people had troubles with exchanging their eco-tickets for wristbands – hypocrisy) – second stop, checking your bags, etc. – third stop. Everything would be okay for me, if only security guards did what they were told to … But they didn’t, so these whole safety steps were completely useless and the organizers only wasted their money - which they could use in a better way (e.g. hiring more people to help with eco-tickets and wristbands). Thanks to the “lovely” guards, I’ve seen a lot of people with HD cameras under the stage. I’m not complaining. Thanks to these opportunities, we could get to the standing area very fast.

I chose the place on the left side – it was less crowded and slightly shaded. I should add free bottles of water that we got right after locating ourselves on the left to “advantages list”. One of the best moments of waiting for the show to start was when they played “Attack” (30stm’s song) from the loudspeakers and quite huge part of the standing area started singing. It was beautiful. Then it turned out that I was right thinking that there were many 30stm’s fans around me (and maybe a little bit of Polish Echelon too).

It’s very hard for me to judge Fox’s performance – it was very short, barely 2 or 3 songs on which basis I cannot say anything about the band. I can only admit that Paulina’s voice is really strong and pleasant to listen to. The same thing goes with Piotr Lisiecki’s mini-show. The guy is very amiable, but he lacks in self-confidence on stage – especially when he doesn’t sing. But it really doesn’t bother me and his shy thanks after getting award were really charming.

And during Piotr’s performance, the first of all of these surprising and lucky moments that day happened to me. I was standing peacefully on the left side, several meters from the stage, listening to music, when I heard my friends’ voice: “Look, they let people go to Orange Circle!”. The girls quickly jumped to their feet and started running towards OC’s gate and there was me right after them – lingering a little bit. Security guards were letting people one by one, caring about our “safety”. Few minutes later I was somewhere in the crowd – very happy with my Friday Luck and impatiently awaiting MCR’s show. “NA” signs prepared, flashlights ready for action. Only the lack of mask hurt a little bit, since I had seen so many creative people there with their pretty masks.

Michał Szpak… With his “Californication” cover, he enraptured the audience – even if most of the co-singing “dream of californication” people were making fun of him. Despite that,  you could have easily see he feels like a fish in the sea on stage and he’s enjoying his so-called “5 minutes” in showbiz as much as he can. I give him thumbs-up for his spontaneity, voice and climbing up the stage (well, and dancing on it too).

In this place, I’d like to thank all of the girls standing on my left for great company during technical “check-up” break and for singing MCR’s songs. I don’t know any of them, but I thank for all these 10 minutes full of “Mama”, “Teenagers”, “Na na na” and some other song which me and Cytryna stroke up and which I don’t remember thanks to the following amazing events.

And it started. Suddenly “NA” signs sprang into the air – much faster than Gerard could reach the chorus. During jumping, singing and enjoying myself, I realized that I was standing right in front of Frankie stage place – exactly where I’ve been always planning to stand during their show for 4 years and now it came out naturally and for what I’m extremely thankful to my Friday Luck. With naivety I took out my card with “NA” on a front and “Thank you for the venom” on the back (my favourite MCR’s song). After several dozen seconds, to my great surprise, I heard first tones before “Sister, I’m not…”. I’ve experience this kind of mix of surprise, euphoria and loads of different emotions only once in my life. I looked at Dominika’s face which didn’t really differ from my own and I let myself get carried away by these emotions. And then tones of most popular songs started flowing into the air, we could hear lovely sounding “dziękuję” in Gerard’s mouth, words about Frank’s “Polishness” and a few nice introductions to the songs. We also got lil’ “play-up” to our chanted “dziękujemy”, we were called “fucking adorable” and struck with frequency of Ray’s smile. In the end, “impatient me” got to hear a long-awaited “I’m not okay”. I couldn’t hear Gerard’s vocal too much, but after Coke Live Music Festival I confirmed myself in the belief that I don’t go to my favourite bands’ shows to contemplate every sound in silence. I go to them to have the greatest fun ever and with my amusement and singing show the band how much I appreciate their music.

When last chords of Famous Last Words were going away muffled, full hand of picks fell down to the crowd. The world rotated around me, when I danced in the strange way, holding everyone’s arm with panic, trying to keep my balance and not fall to the ground. I heard Cytryna’s triumphal shout and asked quickly if she could find another pick for me. I started looking around myself, but the only things I could see under my feet were empty bottles, caps and trampled “NA” signs. Fortunately, thanks to the flashlight and a little bit of our physical effort, Cytryna got another one. I don’t know which one of these “lucky events” it was, but it completed that Friday night beautifully. Still feeling the water drops streaming down my hair and skin (thanks to Cytryna’s excitement after FLW and one bottle of water that we had left), holding two yellow Frankie’s picks in my hand, I get out of the crowd. A few seconds later, drunk with our happiness that came with 4 years delay, we hugged each other.

To complete list of thanks for that day:

Thanks to My Chemical Romance for trusting their fans and letting us sing to the older songs – unlike Jared who doubted in Coke’s audience knowledge.

Thanks to Dominika for leading us courageously into the crowd. She’s an amazing person and I feel like it was partly her merit that from the place 15 meters away from stage we get to the… third row in Orange Circle, in front of stage.

Back to MCRmy’s creativity for a moment. I’ve never seen such creativity and diversity during concerts. Gorgeous masks, wonderful shirts, colorful “NA” signs and other ideas. (Well, it couldn’t do without “I love Frerad” and “I love unicorns” signs, but at least it wasn’t so distinct like “I love Jared” during Coke). Age and subculture diversity was also very impressive. At some point I found myself between colorful Killjoys on my left and still true to the old and darker stage in MCR’s existence fans on the right – but they were closer to the goth look than to overused by media “emo” label.

Couple of pictures:

I'll translate it tomorrow.

Gdyby 4 lata temu ktoś powiedział mi, że MCR zagrają niedługo w Polsce, zaczęłabym skakać z radości, a ciężkie łzy szczęścia spływałyby mi po policzkach. Jednak popołudnie po maturze z matematyki to nie „4 lata temu”, więc wiadomość o rychłym przybyciu My Chem po Polski przyjęłam z umiarkowanym entuzjazmem, a pierwsze słowa, jakie padły z moich ust to „nieeee”. Dlaczego? Głównie zaniepokoił mnie fakt, że MCR nie wystąpią na Coke’u, tak jak liczyłam. W maju nie widziała mi się jeszcze długa podróż do Warszawy – wystarczyło, że przypomniałam sobie niefortunny koncert Marsów w grudniu, na który niestety nie udało mi się wybrać. Na szczęście mój niepokój rozwiała rozentuzjazmowana Cytryna, która błyskawicznie skontaktowała się ze swoim tzw. Fafisiem, którego już kilka lat temu zobligowała do spełnienia tejże zachcianki – no dobrze, marzenia.

Moje 14-letnie „ja” pozostawało uśpione do tych kilku dni poprzedzających koncert, a obudziło się na nowo z chwilą wkroczenia na murawę Stadionu Legii Warszawy (swoją drogą, bardzo ładny budynek – pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy, kiedy znalazłam się już na płycie, to ta, że naprawdę fajnie oglądałoby się tutaj jakiś towarzyski mecz z Realem).

Budząc się rano o 8, nie spodziewałam się, że ten dzień będzie aż tak szczęśliwy. Mając w pamięci doświadczenia z zeszłorocznego Coke’a, byłam nastawiona na OWF z lekką rezerwą.

W końcu nie można spodziewać się najlepszego, kiedy dotarcie na miejsce wyliczyłyśmy na kilkanaście minut przed otwarciem bramek. Do tego wizja Orange Circle oddzielającego nas od sceny o jakieś kilka-kilkanaście metrów także nie wydawała się kolorowa. O, jakże się myliłyśmy.

Kiedy dotarłyśmy pod stadion, zalała nas fala mediów, policji i fanów MCR. Wszyscy genialnie ubrani, dzierżyli w rękach kartki z NA i od razu wzbudzili we mnie pozytywne emocje. Mój pająk na plecach nie czuł się nareszcie samotny. Z początku trochę sobie ponarzekałyśmy na organizację, bo nigdzie nie mogłyśmy znaleźć festiwalowych toi-toi’ów i informacji dot. lokalizacji innych bram wejściowych niż Brama C. Pierwszą absurdalną rzeczą, która nas spotkała, była dziura w ogrodzeniu, przez którą spokojnie mogłybyśmy przedostać się na teren stadionu (aczkolwiek nie wiem, czy nie rzuciłaby się za nami chmara ochrony), ale że byłyśmy kulturalne to wróciłyśmy do kolejki pod bramkami, a właściwie do wielkiej, stłoczonej masy, gdzie niekulturalnie się wepchałyśmy z boku. Nikt nie psioczył, nadal można było odczuwać pozytywną atmosferę. Tyle, ile sztucznych zabezpieczeń było na tym festiwalu, jeszcze nigdy nie widziałam… (albo widziałam za mało w moim życiu – to bardzo prawdopodobne). Sprawdzanie oryginalności biletów, opaski, „przeszukiwanie”. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że sami ochroniarze ledwo kogokolwiek „sprawdzali”. Pod sceną widziałam ludzi z lustrzankami i z kamerami hd. Nie żebym narzekała, dzięki temu udało nam się szybko znaleźć na płycie.

Wybrałam miejsce po lewej stronie płyty – mniej tłoczne i zacienione. Na plus muszę policzyć darmową wodę w butelkach z zakrętką, którą otrzymaliśmy niedługo po umiejscowieniu się na płycie. Jednym z najfajniejszych momentów podczas czekania na pierwszych wykonawców musiał być moment, w którym z głośników popłynęło „Attack”, a spora część ludzi na płycie zaczęła śpiewać. Coś pięknego. Wtedy tylko potwierdziło się moje przypuszczenie, że wokół mnie musi być masa fanów Marsów, a może i nawet niewielka część PE.

Bardzo ciężko będzie mi ocenić występ Fox – był strasznie krótki, zaledwie 2 czy 3 piosenki, na podstawie których nie można wypowiadać się o zespole. Mogę jedynie przyznać, że głos Natalii czy Pauliny z Sistars jest naprawdę niezły. Podobnie ma się rzecz z mini-koncertem Piotra Lisieckiego. Chłopak jest przesympatyczny, ale brakuje mu pewności siebie na scenie – zwłaszcza wtedy, kiedy nie śpiewa. Jednak mi to w niczym nie przeszkadza, a jego nieśmiałe podziękowania po otrzymaniu nagrody były naprawdę urocze.

I właśnie podczas występu Piotra spotkała mnie pierwsze z tych zaskakujących i szczęśliwych wydarzeń tego dnia. Stojąc sobie spokojnie na płycie i przysłuchując się muzyce, usłyszałam zawołanie moich współtowarzyszek: „Patrzcie, ludzie wbiegają na OC”. Dziewczyny szybko się zerwały i również zaczęły biec przez całą płytę, w kierunku wejść na OC, a za nimi ja – nieco się ociągająca. Ochroniarze wpuszczali pojedynczo, „dbając” o nasze bezpieczeństwo. Chwilę później znajdowałam się gdzieś w tłumie - przeszczęśliwa ze swojego Piątkowego Farta i niecierpliwie wyczekująca MCR. Kartki przygotowane, latarki w gotowości. Tylko ten brak maski trochę bolał po tym, jak zobaczyłam wspaniałe twory innych ludzi z MCRArmy (ale o tym już na sam koniec…).

Michał Szpak… Coverem „Californication” porywa tłumy – nawet jeśli większość głosów współ-śpiewających „dream of californication” robiło to z czystej złośliwości. Poza tym widać, że na scenie czuje się jak ryba w wodzie i bawi się swoim 5 minut, jak tylko może. Na plus jego żywiołowość na scenie, głos i wspinanie się po konstrukcji sceny.

I w tym miejscu pragnę podziękować dziewczynom po mojej lewej stronie, które w trakcie przerwy technicznej śpiewały piosenki MCR i do których miałam szczęście się przyłączyć. Nie znam żadnej z Was, ale dziękuję za te wspaniałe 10 minut pełne Mama, Teenagers, Na Na Na i jeszcze jakiejś piosenki, którą razem z Cytryną zaintonowałyśmy, ale ja niestety mam słabą pamięć i tytuł tej piosenki przyćmiły mi późniejsze wydarzenia.

I zaczęło się. Kartki z „NA” szybko wystrzeliły w górę – o wiele szybciej niż Gerard dobrnął do refrenu. Podczas skakania, śpiewania i zacieszania z ogólnego stanu rzeczy, zorientowałam się, że stoję dokładnie naprzeciwko Frankiego – tak jak to planowałam od zawsze, a tutaj wyszło samo z siebie, za co jestem mojemu Piątkowemu Fartowi bardzo wdzięczna. Z naiwnością wyciągnęłam ku górze moją kartkę z „NA” i  „Thank you for the venom”. Po kilkudziesięciu sekundach, jakże było wielkie moje zdziwienie, kiedy usłyszałam pierwsze dźwięki przed „Sister, I’m not…”. Takiego zaskoczenia, euforii i mnóstwa innych uczuć wymieszanych na raz doświadczyłam w życiu jak do tej pory zaledwie raz. Spojrzałam szybko na Dominikę i jej wyraz twarzy, który niemalże nie różnił się niczym od mojego i dałam się ponieść emocjom, śpiewając wraz z Gerardem „Sister…”. A potem popłynęły kolejne dźwięki tych najbardziej znanych utworów, do naszych uszu dotarło przekochanie brzmiące w ustach Gee „dziękuję”, słowa o „polskości” Franka i kilka klimatycznych wprowadzeń do utworów. Doczekaliśmy się „przygrywki” do naszego skandowanego „dziękujemy”, zostaliśmy nazwani „fucking adorable”, porażeni częstotliwością Ray’owego uśmiechu, a tuż pod koniec moje „niecierpliwe ja” doczekało się „I’m not okay”. Wokalu Gee nie słyszałam zbyt wiele, ale już po Coke’u utwierdziłam się w przekonaniu, że na koncerty moich ukochanych zespołów nie chodzę po to, żeby w ciszy kontemplować kolejne dźwięki, które z siebie wydają, ale po to, żeby mieć z tego jak największą frajdę, a swoją zabawą i śpiewem pokazać zespołowi, jak bardzo cenię ich muzykę.

Kiedy ostatnie tony Famous Last Words odchodziły stłumione w dal, w tłum poleciała cała garść kostek. Świat zawirował dookoła, kiedy odtańczyłam dziwaczny taniec, chwytając się panicznie wszystkich wkoło za ręce, byleby tylko nie upaść. Usłyszałam triumfalny okrzyk Cytryny i szybko poprosiłam ją, żeby szukała jeszcze jednej. Sama zaczęłam rozglądać się pod stopami, ale jedyne na co się natknęłam to puste butelki, korki i kartki z „NA”. Na szczęście dzięki latarce i odrobinie wysiłku z mojej strony, Cytrynie udało się dopaść i drugą. Nie wiem, który z kolei był to fart tej wyjątkowej piątkowej nocy, ale genialnie ją dopełnił. Czując jeszcze krople spływającej po mnie wody, którą zostałam oblana przez Cytrynkę po FLW, ściskając w łapce dwie żółte kostki Frankego, wygramoliłam się z tłumu, a zaraz potem padłyśmy z Cytryną w objęcia upite naszym szczęściem, które spóźniło się o dobre 4 lata.

Coby dopełnić listę podziękowań za ten dzień:

Dziękuję Gerardowi za to, że zaufał swoim fanom i pozwolił nam pośpiewać do nieco do starszych kawałków – w przeciwieństwie do Jareda, który śmiał wątpić w zorientowanie swojej Coke’owej publiczności.

Dziękuję również Dominice, która powiodła nas odważnie w tłum. Naprawdę wspaniała dziewczyna i czuję, że częściowo dzięki niej udało nam się zabrnąć z miejsc na płycie oddalonej o 15 metrów od sceny do aż 3 rzędu pod sceną.

Po koncercie, koło zraszaczy, spotkałyśmy jeszcze dwie bardzo sympatyczne dziewczyny (jedna z nich była w wianku), które niestety przez nasze pokoncertowe nierozgarnięcie trochę zignorowałyśmy. Jeśli gdzieś tu na forum się kręcicie – przepraszamy, strasznie nam było potem głupio.

* Wracając na moment do twórczości MCRArmy. Takiej kreatywności i różnorodności nie widziałam jeszcze na żadnym koncercie. Przepiękne maski, koszulki i inne pomysły. (Nie obyło się oczywiście bez „I love Frerad” i „I love unicorns”, ale to przynajmniej nie było tak dobitne jak Coke’owe „I love Jared”) Rozłam wiekowy i subkulturowy również był imponujący. W pewnym momencie znalazłam się pomiędzy kolorowymi killjoy’ami a fanami wiernymi jeszcze dawnej, czarnej otoczce towarzyszącej zespołowi - którym bliżej było do gothów niż do tak uwielbianej przez media etykietki „emo”.

Couple of pictures:

*sings and jumps and shouts*

(the sad fact: I won't probably go. Ha-ha)

JANUARY

I've began the year with fascination with my new camera, cooking (baking) and drawing. To be honest, I don't really remember much from what happened in January. It seems to me I've become closed to the Internet communities.

FEBRUARY

It was the second time when me and Emilia had a new trip to the forest with my new and shiny baby. I remember it was cold as hell, but the pictures turned out perfectly. These were the times when I was fascinated with Lightroom - too bad I cannot afford it in full version. But I promise to myself, I'll buy it if I only become something more than amateur photographer. In February I also realised that Valentine's Day in my school is a shit. I'll never ever do it again.

MARCH

The playground photoshoot was something that me and Emilia didn't actually plan to do. It's funny how sometimes people forget how beautiful and interesting the place behind their windows really is. And useful, of course. We had an amazing lighting at that time. It was the first day of sunny weather and the first sign of upcoming spring. Very successful day. My love to my grandma's shades came back! I have to repeat this session one day, but with different model and better clothes.

APRIL

April was the one of the best months in 2010. I had my first photoshoot with a new model who was actually my friend from middle school (and now from high school). So she's not actually new, but I have no idea how it happened I've never had a photoshoot with her. The seconds aaaamazing thing that happened in April was Alter Art announcing 30 Seconds to Mars' show at Coke Live Music Festival. Oh my God, oh my God - you wouldn't believe how high I was when I read it on my lovely Mars' message board. I was insane! That was un-fucking-believable. Okay, enough. Then th counting down started.

MAY

May was very magical when it comes to photography. I lost myself in my aunt's garden and started taking pictures of beautiful flowers, leaves and a dog in the wonderful empire of shell pink, Alice and Mary (wink to you if you know what I mean). In the end of the month, I visited Wroclaw for the very first time - the city when I'm gonna live for the next 5 years of my life if everything go fine in May of 2011. It was amazing trip.

JUNE

In June I was a little bit fascinated with guns and shooting. Everything because of family picnic in shooting range area. I also photographed annual music festival in my school, but I didn't like the pictures I've taken, so there's nothing from that festival in my gallery.

JULY

One week of July I spent at my uncle's. I felt a kid once again - that's one of the main reasons I like to visit him. He has small kids (my cousins) who are so lively that there's no chance for the rest - only after 9 pm. In July my brother's band had their third (or fourth) show. As usual I was a photographer, I've taken some band pics outside the venue.

AUGUST

August was the most exciting month I've ever had in my life. At the beginning of the month me and my family had two-week vacation in Bieszczady. It was very nicely spent time, I definitely prefer quite peaceful Bieszczady than crowded ans noisy Miedzyzdroje. Then, we visited our family in west-southern part of Poland. Once again, it was really amazing time. But for all that time my mind was occupied mainly by the fact that there's Coke Live Music Festival ahead of me! Few weeks, few days... I was preparing myself for two-day journey with music. 20th of August was the best night of my life so far. You can find my review of the show in my journals (but it's in Polish).

SEPTEMBER

I started new (and last) school year with hope, Jónsi's concert and trip to Cracow. I decided that I will document my last year in school with photographs everyday. It didn't really work out. It's obvious. But still, the beginning was great. I had a few 18th birthday parties, peace and positive attitude for the next few months.

OCTOBER

In October I visited Cracow again. We (me, Emilia and the rest of our friends) had a meeting with lovely Adani and her friend, Agnieszka. It was really enjoyable day and evening. Cracow by night was stunning as always what you could see in pictures I posted in October.

NOVEMBER

November is usually my favourite month of the year. This year it wasn't different, but I have to admit everything happened so fast and so suddenly that I didn't really have a chance to stop and start breathing. I turned 18, I had three parties, I had my trial exams, I had driving lessons, I had to apply for my ID and many, many more. I didn't want to step into adulthood and I still don't want to. I hope I will manage to keep myself as creative as only child can be.

DECEMBER

And after November, December came in. Next very busy month in my life which ended really, really quickly (just a few hours left!). December was also very successful, funny and entertaining. I still didn't show you what I've been doing for this whole month, but I will, I promise. The biggest thing that happened to me in December was... me passing my driving license exam positively! That was insane. I'm so freaking happy I managed to do this by the first time. I spent my Christmas with a big part of my family which doesn't really happen frequently. I got a keyboard as a gift and I'm so freaking happy again, because I always wanted to start playing keyboard or piano.

And I could go on and on for hours, but the year is ending and my friends are waiting for me to celebrate the New Year's Eve! Bye guys! Have a nice party. See you in 2011.

Fuck, tomorrow's gonna be an awful day. Maybe one of the worst in my life.